مشخصات فردی و زندگینامه
نام:صاحب علی
نام خانوادگی:محبی پروشی
پست الکترونیک:ahsanolhadis@yahoo.com
نخصص ها:فقه و اصول ، تفسیر ، علوم قرآنی

زندگی نامه

در سال 1343، در روستایی به نام : «پروش» از توابع شهرستان «لنگرود» استان «گیلان» در خانواده­ای که در دوران خفقان، از خانواده­های مذهبی محسوب می­شد، به دنیا آمد. و از وجود دو نعمت پدر و مادر در دوران کودکی و دبستان تا چهارم ابتدائی در همان روستا بهره­مند بود. در بین خانواده که همگی مذهبی و متدّین بودند، یکی از دو برادر­های ایشان به نام مرحوم «قربان»، بسیار مشتاق آموختن مسایل دینی و مذهبی بود، ولی از این‌که به دلیل مشکلات زندگی، نتوانست به خواسته‌اش دست یابد، سخت ناراحت بود؛ ازاین ‌رو با توجّه به علاقه و زمینه بسیار مساعدی که در ایشان ملاحظه می‌کرد، به اهل خانواده، پیشنهاد کرد که حدّاقل، من که این توفیق را نیافتم، «صاحب» را برای آموختن دروس طلبگی، به حوزه بفرستیم، که در اصل آن (طلبگی)، جملگی، اعم از پدر، مادر و برادر بزرگ که اکنون نیز در قید حیات هستند، موافقت کردند، تنها یک نظر هم این بود که پس از اخذ دیپلم برای این رشته بروند که این نظر نیز از سوی همان برادر «قربان»، به این دلیل که چون محیط امروز بسیار نامساعد است و اگر ایشان تحصیلات جدید را تا سطح دیپلم ادامه دهد، ممکن است ذوق و علاقه فعلی مورد تهدید قرار گیرد، ردّ شد. در اینکه چه کسانی در تشویق ایشان یا خانواده برای روی­آوردن ایشان به دروس علمی و مذهبی نقش داشتند، باید گفت که این بیت در آن روستا، پاتوق علماء، فضلا و روحانیون معزّزی بود که برای امر تبلیغ به آنجا می­آمدند؛ لذا رفتار عملی و انس آنان با خانواده از نزدیک و نیز ارتباط ایشان با آنها، نه فقط این شوق را در ایشان، بلکه در مجموع خانواده، به ویژه در برادر بزرگتر از خودش (قربان) ایجاد کرد، تا جایی که بحمدالله این تشویقها و این انسها، منجر به یک تصمیم جدّی شد که مایه خیر و برکت الهی در دنیا و آخرت شد. البته ناگفته نماند، از بین روحانیونی که به این بیت رفت و آمد داشتند، یکی از آنها به نام حاج آقای رضائی (که اکنون پدر عیال ایشان می­باشند)، نقش فوق­العاده­ای داشت؛ زیرا ایشان نه تنها در ایّام تبلیغ، بلکه به‌طور مستمر با خانواده، در ارتباط بودند، تا جائی که در آن زمان، ایشان هر هفته از راه دور، برای ذکر مصایب اهل‌بیت در شبهای جمعه، به آن بیت دعوت می‌شدند؛ ازاین‌رو این ارتباط مستمر ایشان، و نیز تشویقهای پی­در­پی ایشان نسبت به نماز و عبادت و روی آوردن به دروس علمی و حوزوی، در بین نقش سایر عزیزان برجسته­تر و بهتر و بیشتر بوده است. 

آغاز دروس حوزوی

ایشان پس از اخذ مدرک چهارم ابتدایی، به حوزه علمیه صاحب الزمان (عج) لنگرود برای شروع دروس دینی در سال 1353، رفتند و تا چهار سال تمام در این مدرسه مشغول درس و هم­زمان تدریس در سطحی که خوانده بودند مشغول بودند و در 17شهریور سال 1357، هم­زمان با جنایت رژیم پهلوی در جمعه سیاه در میدان ژاله سابق تهران و میدان شهدای فعلی، با نهایت سختی، وارد «حوزه علمیه قم» شدند.

 اسـاتـیـد

در لنگرود، نزد مرحوم آیت‌الله حاج شیخ علیرضا ممجّد، حدود چهار سال دروس پایه و بعداً پس از مراجعه به قم، در ایّام تعطیلی و مأموریتهای تبلیغی در آن دیار، دروس سطح را نزد ایشان خواندند؛ وی استاد برجسته و متبّحری بودند و نسبت به ایشان نیز، با توجّه به ویژگیهایی که ملاحظه کرده بودند، علاقه خاصی داشت. تلاش این استاد نیز، نسبت به ایشان، تلاش ویژه­ای بود. که بعدها، در مورد این استاد، ایشان، مصاحبه­ای با رادیو گیلان  در سالهای گذشته انجام دادند که اکنون در برخی از  سایت­ها، موجود است. همچنین در قم نزد آقایان: صلواتی، نیکونام، عالمی، شوشتری، استادی، جلال طاهر شمس، مرحوم آیت‌­الله مشکینی، آیت‌­الله جوادی آملی، آیت‌­الله منتظری، مرحوم آیت‌­الله ستوده، مرحوم آیت‌­الله فاضل‌ لنکرانی، آیت‌­الله مکارم شیرازی، آیت­الله شب‌زنده‌دار، آیت­الله مصباح یزدی، آقای فیاض، آیت­الله وحید خراسانی، آقای سیّدی، مرحوم آیت­الله تهرانی، مقام معظم رهبری حضرت آیت­الله خامنه­ای، آیت­الله مظاهری، آیت­الله شاهرودی (رئیس قوه قضائیه)، آیت­الله مرحوم سید محمد شیرازی، مرحوم آیت­الله وجدانی، آقای شمّاعی و... سالهاست که تلمّذ کرده‌اند و دروسی که نزد مجموع این بزرگواران طی شده عبارتند از: فقه و اصول سطح و خارج و تفسیر، اخلاق، فلسفه، اقتصاد، کلام، ادیان و... .